Een persoonlijk verhaal over manifesteren, affirmeren en alles wat niemand je vertelt.

Ik denk dat dit een van de begrippen is die door velen volledig verkeerd wordt begrepen. Zo ook lange tijd door mij.

Op jonge leeftijd, ergens rond mijn twintigste, kwam ik een boek tegen van Rhonda Byrne: The Secret. Het is een mooi boek en gaat over de universele wet van aantrekkingskracht. Sommigen noemen dit karma, anderen manifesteren.

Alles wat je creëert is in feite een manifestatie. Het was er eerst niet, je creëerde het, en daarna bestond het wel. Dat is de meest simpele definitie van manifesteren.

Via mijn tante kwam ik al jong in aanraking met spiritualiteit. Zij gaf mij een boekje over Wicca, ook wel hekserij genoemd. Dat boek heb ik bijna letterlijk verslonden. Ik heb het nog steeds, al doe ik er inhoudelijk niets meer mee. Het herinnert me vooral aan die tijd. Lezen deed ik het vaak, maar er echt iets mee doen niet. Ik voelde dat ik daar toen de ruimte niet voor had. En eerlijk is eerlijk: ik schaamde me er ook voor. Want ja… dan ben je ineens een “heks”, toch?

In die tijd leerde ik ook over The Law of Three: alles wat je doet, komt drie keer zo sterk bij je terug. Ik geloofde daarin en probeerde daar ook naar te leven. Het heeft mij zonder twijfel een beter mens gemaakt, vooral richting mijn medemens.

In zware tijden keerde ik vaak terug naar die wet en stelde mezelf steeds dezelfde vraag:
Wat heb ik gedaan om dit te verdienen?

Wat mij toen niet werd verteld, is dat het niet stopt bij ‘goede dingen doen’. Sterker nog: goed doen voor anderen is maar één onderdeel, en lang niet zo belangrijk als ik destijds dacht. (Dat betekent niet dat het onbelangrijk is, maar het is niet het beginpunt.)

Op een dag kreeg ik via YouTube een bijna-doodervaring te zien. En nog één. En nog één. Allemaal met hun eigen verhaal, maar met één duidelijke overeenkomst: een overkoepelende kracht. Een energie die op aarde vele namen heeft gekregen, zoals God, Brahma, Allah, de Bron.

Vanaf dat moment stond mijn wereld op zijn kop. Nog nooit had ik in zo’n korte tijd zoveel informatie tot me genomen. En opnieuw kwam de wet van aantrekkingskracht op mijn pad.

Maar… waarom ging het dan zo slecht?
Waarom liep alles zo stroef?

Ik was toch goed voor iedereen?
Ik gaf korting, vroeg niet te veel voor mijn diensten zodat iedereen het kon betalen.
Waarom wilde mijn bedrijf na de coronacrisis nog steeds niet echt lopen? Het zou toch inmiddels voorbij moeten zijn?

Als je weet hoe de wet van aantrekkingskracht werkelijk werkt, is bovenstaande een enorme rode vlag.
Little did I know…

De wet van aantrekkingskracht – ook wel karma genoemd – werkt als volgt:

Elke gedachte, elke intentie, elk woord en elke daad plant een zaadje.
Dat zaadje groeit niet om je te straffen, maar om je iets te leren.

En ja, je leest het goed: niet alleen daden, maar ook gedachten, intenties en woorden. Dáár had ik al die jaren iets gemist.

Karma is eigenlijk niets anders dan een spiegel van wat er in jou leeft. Het is niet goed of slecht. Het laat simpelweg jouw innerlijke staat van zijn zien. Best handig, eigenlijk.

Maar toen kwam de volgende vraag:
Wat speelt er dan in mij?

In plaats van antwoorden kwamen er vooral meer vragen. En dat is meestal het moment waarop je echt op zoek gaat naar jezelf.
Wie ben ik?
Waarom doe ik dingen zoals ik ze doe?
Waarom voel ik me soms blij, en soms verdrietig, onzeker, teleurgesteld of beschaamd?

De beerput ging open.

Van ervaringen uit mijn jeugd tot – jawel – trauma’s uit andere levens en voorouderlijke trauma’s. Er ging een hele wereld aan thema’s voor me open. Fascinerend, niet altijd leuk, en door velen ook wel “The dark night of the soul” genoemd.

Al deze ervaringen hadden tot gevolg dat ik verkeerde overtuigingen over mezelf had ontwikkeld. Ik herkende terugkerende emotionele patronen, identificeerde me met rollen die eigenlijk niet bij mij pasten en had een sterke behoefte aan controle. Over alles, in mijn hele leven.

Daarnaast droeg ik overtuigingen met me mee die ik had overgenomen van mijn ouders, school en de maatschappij, maar die voor mij niet als waarheid bleken te dienen.

Mijn hemel… waar begin je met opruimen?

Geloof me: stel die vraag aan het Universum, God, Allah, de Bron – hoe je het ook wilt noemen – en het antwoord wordt je aangereikt. Soms bijna wonderbaarlijk.

En ja, ik hoor je denken:
Leuk verhaal Stephanie, maar wat heeft dit te maken met manifesteren en affirmeren?

Hier komt het:

Zolang jij gedachtenpatronen hebt die beelden oproepen en gevoelens activeren zoals schaamte of angst, kun je manifesteren en affirmeren tot je erbij neervalt — maar het komt niet door die blokkades heen.

Zodra je begint met opruimen, wordt manifesteren makkelijker en krijgt affirmeren daadwerkelijk kracht. Het is een sterke tool, en je kunt er beter te vroeg dan te laat mee beginnen. Hoe dichter je bij je ware zelf komt, hoe natuurlijker het gaat.

Het opruimen van blokkades kan op ontelbaar veel manieren. Voor mij werkt hypnose ontzettend goed. Vanaf het moment dat ik hypnose ben gaan inzetten, heb ik enorme stappen gezet. En nee, ik ben er nog niet — want dit is werk voor het leven. (Sorry, het is echt zo.)

Sommige blokkades zitten diep, maar leermomenten worden steeds makkelijker te herkennen. En zodra je dat perspectief bereikt, verandert het leven. Het voelt niet langer zwaar, maar als een uitnodiging om te kijken:
Dit is een oude wond. Een oude gewoonte.

En dan is het aan jou hoe je ermee omgaat.

Wanneer je actief nieuwe neurologische paden aanlegt — nieuw gedrag, nieuwe keuzes — ga je steeds vaker automatisch voor wat goed voelt. En als dat een keer niet lukt, is dat geen falen, maar opnieuw een leermoment. Net zo lang tot het wél lukt.

Op een gegeven moment zie je keuzes niet meer als goed of fout.
Alleen nog als leren en groeien.
Niets meer. Niets minder.

Maar pas op voor de volgende, zeer veelvoorkomende valkuil waar ik ook heerlijk in ben getrapt: spiritual bypass – de valkuil van “altijd positief”

In mijn zoektocht naar bewustzijn en spiritualiteit ben ik ook in een valkuil gestapt: spiritual bypass.

Spiritual bypass betekent dat je spiritualiteit gebruikt om pijn, emoties of schaduwkanten te vermijden. In mijn geval uitte dat zich in de overtuiging dat ik altijd positief, liefdevol en vredelievend moest zijn. Boosheid, verdriet, angst of teleurstelling probeerde ik weg te duwen of te “overstijgen”.

Ik wilde licht zijn.
Hoog in energie.
Vergeven. Begrijpen. Loslaten.

En hoewel dat op zichzelf mooie intenties zijn, gebruikte ik ze onbewust als een manier om niet te hoeven voelen wat er echt in mij leefde.

Want hoe spiritueel je ook bent: je blijft mens.
En mens-zijn betekent óók ongemak, pijn, woede, rouw en onzekerheid ervaren.

Door alleen te focussen op het positieve, sloeg ik een essentieel stuk over. Alles wat ik niet wilde voelen, zette zich vast in mijn lichaam en onderbewustzijn. En juist dát werd later zichtbaar in mijn leven, mijn relaties en mijn manifestaties.

Spiritualiteit is geen vlucht omhoog, maar een afdaling naar binnen.
Niet alleen lichtwerk, maar ook schaduwwerk.

Pas toen ik mezelf toestemming gaf om alles te voelen — ook dat wat niet “hoog vibrerend” is — begon er werkelijk iets te veranderen. Niet door mijn pijn te fixen of weg te affirmaren, maar door haar te erkennen, te doorvoelen en te integreren.

Echte heling ontstaat niet door doen alsof alles goed is, maar door eerlijk te zijn over wat er in je leeft.

En paradoxaal genoeg:
juist dát bracht me dichter bij rust, liefde en innerlijke vrijheid dan al het positieve denken ooit had gedaan.